توسعه پایدار: راهی جهانی برای توسعه اقتصادی پایدار و فراگیر

اولین بخش از توسعه‌ی پایدار -بخش تحلیلی- این است که ارتباطات درونی اقتصاد، اجتماع، محیط، و سیاست را درک کنیم. بخش دوم توسعه‌ی پایدار -بخش هنجاری- این است که در مورد خطراتی که با آنها مواجه هستیم چاره‌ای بیاندیشیم. هدف ما باید این باشد که راهی جهانی متشکل از راه‌های منطقه‌ای و ملی پیدا کنیم، که در آن جهان به سوی توسعه‌ی اقتصادی پایدار و فراگیر ارتقاء یابد و بدین وسیله اهداف اقتصادی، اجتماعی، و محیطی به هم ملحق گردند.

تحقق توسعه پایدار در گرو نظارت خوب دولت

این امر تنها در صورتی محقق می‌گردد که هدف چهارم –نظارت خوب دولت و موسسات تجاری- نیز محقق گردد. باید تأکید کنم، دولت خوب معانی بسیاری دارد. این اصطلاح نه تنها برای دولت بلکه برای موسسات تجاری نیز به کار می‌رود. یعنی هم بخش عمومی (دولت) و هم بخش خصوصی (موسسات تجاری) طبق حاکمیت قانون، با مسئولیت، شفافیت و پاسخگویی به نیاز سهامدارن و با مشارکت فعال دولت در خصوص موضوعاتی از قبیل استفاده از زمین، آلودگی، و عدالت و صداقت در امور تجاری و سیاسی فعالیت کنند.

رهایی از فقر مطلق: ضروری ترین چالش امروز

از جهات بسیاری ما تقریباً در «دنیای فراوانی» زندگی می‌کنیم. رشد اقتصادی ثروت باورنکردنی‌ای به وجود آورده و اکثر نقاط جهان از تنگنای شدید اقتصادی بیرون آمده اند. کشورهایی مانند چین که زمانی خیلی فقیر بودند حالا کشورهایی با درآمد متوسط هستند. اما با وجود این پیشرفت‌ها، نقاطی از جهان در فقر مطلق باقی مانده اند. شاید ضروری ترین چالش اقتصادی زمین کمک به دستیابی به رشد اقتصادی  و رهایی از فقر افرادی است که هنوز در سر حدّ بقاء زندگی می‌کنند.

منظور از فقر مطلق چیست؟

فقر مطلق موضوعی چند بعدی است. فقر معمولاً با عنوان کمبود درآمد کافی تعریف می‌شود، اما فقر مطلق را باید به گونه‌ای کلی تر و به عنوان ناتوانی برای برآورده نمودن نیازهای اساسی انسان به غذا، آب، فاضلاب، انرژی، آموزش، و امرار معاش درک کرد.

فقر مطلق به معنای فقدان انرژی مدرن برای پخت و پز سالم و بی خطر، مثل گاز طبیعی، برای خانواده و در عوض اتکا به اجاق‌های چوب سوز است که خانه‌های همیشه پر دود و در نتیجه بیماری‌های تنفسی کودکان را موجب می‌شوند.

فقر مطلق اغلب به این معناست که خانواده‌ها قادر به تأمین تحصیلات مناسب برای کودکانشان نیستند. ممکن است هیچ مدرسه‌ای در آن نزدیکی وجود نداشته باشد، یا معلم شایسته‌ای نباشد، یا مدرسه‌ای با شهریه‌ای بیش از درآمد خانواده‌ها وجود داشته باشد.